Ik heb een facilitaire opleiding gevolgd. Via omwegen ben ik in het raakvlak van business en ict terecht gekomen. In mijn beleving sluit dit naadloos bij mijn facilitaire opleiding aan. ICT is faciliterend aan een soepel lopende organisatie. Gaat het goed, dan is dat vanzelfsprekend, gaat het niet goed, dan heeft iedereen daar een mening over. En uiteraard zijn we het met elkaar eens dat er altijd nog verbeteringen mogelijk zijn, soms als noodzaak, soms als nice to have.
Deze constatering doet mij denken aan een bijzondere waardering die we als ICT afdeling een aantal jaren geleden bij één van mijn werkgevers kregen. Als afdeling hadden we een goede prestatie geleverd in een dynamische ICT omgeving waarin nogal veel werd gemopperd op de afdeling ICT. Complimenten waren er zelden, klachten heel regelmatig. De afdeling stond flink onder druk, maar samen hadden we de schouders eronder gezet om deze opdracht te volbrengen. Deze inzet werd gelukkig erg gewaardeerd vanuit de organisatie.
Na afronding van het betreffende project kreeg elke medewerker van de ICT afdeling een persoonlijke kaart van de interne klant. Op deze kaart stond een persoonlijk bedankje, een uitleg en opdracht in relatie tot de bijgesloten “kabouter” en de naam van een willekeurige ICT collega.
Het wichtelmannetje is een kabouter met lange, grijze baard met een leuke lach die houdt van mensen. Hij wil maar één ding: mensen gelukkig maken met kleine gebaren zonder dat diegene weet van wie het komt.
Opdracht was dus ook om iets leuks of behulpzaam te doen voor de collega op het briefje. Ik heb destijds voor de betrokken collega iets uit handen genomen, zonder te melden dat het om deze actie ging. Mijn collega was er blij mee!
In veel trainingen leer je dat je moet laten zien welke “kadootjes” je weggeeft, dat je vertelt welke inspanning je hebt gedaan zodat het door de ander gewaardeerd kan worden. Maar dat hoeft dus niet altijd.
Mijn wichtelmannetje staat nog steeds op mijn bureau onder mijn beeldscherm. Het helpt mij eraan herinneren dat het leuk is om af en toe mensen onverwachts te verrassen, en dat het niet altijd nodig is om dit aan de ander bekend te maken.